معاون سازمان حفاظت محیط‌زیست: برنامه‌ریزی برای زاگرس باید بلندمدت و مبتنی بر سالم‌سازی زیستگاه باشد

به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو، هادی کیادلیری روز سه شنبه در نشست تخصصی مدیریت پایدار جنگل‌های زاگرس افزود: اکنون شرایط اکوسیستم زاگرس به طوری است که حفاظت در این زیستگاه معنایی ندارد و ما باید سیاست سالم‌سازی در زاگرس را در پیش بگیریم.

وی افزود: حفاظت در زیستگاه‌های هیرکانی می‌تواند موثر باشد، اما این امر در زاگرس موثر نیست و دلیل این است که اقدامات و چاره جویی ما به بعد از مشاهده مخاطرات معطوف شده و این مساله آسیب زا است.

وی ادامه داد: عدم تنوع زیستی، عدم زادآوری و بسیاری از مولفه‌های زوال اکوسیستمی در زاگرس به وفور قابل مشاهده است و یکی از دلایل تشدید این وضعیت شرایط استرس زا در این اکوسیستم است.

کیادلیری تسریع در روند مرگ و میر را یکی دیگر از عوامل زوال اکوسیستم زاگرس دانست و تصریح کرد: سن درختان، تنوع ژنتیکی، ترکیب درختان، کوبیدگی خاک، فرسایش خاک و رشد کشاورزی این شرایط را پیچیده‌تر می‌کند.

معاون آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست تاکید کرد: نزدیک به ۲ میلیون هکتار از زیر اشکوب زاگرس گندم کاشته می‌شود و این شرایط ناپایدار را در اکوسیستم زاگرس دچار مشکلات جدی می‌کند.

وی تغییر اقلیم را یکی دیگر از عوامل تشدید شرایط بحرانی زاگرس دانست و یادآور شد: افزایش دما، کاهش بارندگی، جابجایی فصل‌ها و بارش‌های سیل آسا از جمله تاثیرات جانبی تغییر اقلیم است که در منطقه زاگرس محسوس‌تر است.

وی افزود: احداث معادن در طبیعت به ویژه در زیستگاه‌های زاگرس خوف برانگیز است، مطابق آمار مجوز اکتشاف معدن در نزدیک به ۶۵ میلیون هکتار از اراضی کشور صادر شده است و این شرایط اکوسیستم زاگرس را در برابر هر فاکتور تمام کننده ریز و درستی سخت می‌کند.

کیادلیری تصریح کرد: برنامه ریزی ما برای زاگرس باید بلند مدت باشد و هیچ برنامه کوتاه مدتی نمی‌تواند شرایط را تغییر دهد.

وی گفت: اگر به سرعت برای این مساله چاره‌ای اندیشیده نشود در آینده طغیان ملخ‌ها و افزایش آفات و بیماری‌ها چالش‌های پیش روی زیستگاه زاگرس خواهد بود.

معاون آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط‌زیست بیان کرد: برخی از مفاهیمی که به صورت مستقیم و غیرمستقیم با محیط زیست در ارتباط هستند مانند توسعه پایدار، مشارکت اجتماعی، امنیت غذایی، خودکفایی و ... باید بازتعریف شوند تا بتوانیم با یک ادبیات مشترک به حل چالش‌ها بپردازیم.